Αρχείο

Ταξίδια

Για να δροσιστούμε λίγο θυμήθηκα αυτό το σύστημα υδρορροής που βρίσκεται σ’ ένα υπέροχα χρωματισμένο κτίριο της Δρέσδης στο Neustadt Kunsthofpassage.  Το ‘funnel wall’ είναι ένα παράξενο αλλά και γοητευτικό ‘μουσικό όργανο’ το όποιο ενεργοποιειται με τη βροχή και αποτελεί ένα από τα βασικότερα αξιοθέατα της πόλης. 

Σχεδιάστηκε από τους Christoph Robner, Annette Paul και Andre Tempel οι οποίοι κατοικούν στο κτίριο αυτό.  Έτσι, κάθε φορά που βρέχει ακούγεται στ’ αυτιά των περαστικών ‘η ορχήστρα της βροχής’.

Μια θηλυκή μεγάπτερη φάλαινα έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ ταξιδιού από οποιοδήποτε θηλαστικό, κολυμπώντας περίπου 10.000 χιλιόμετρα, από τον Ατλαντικό έως τον Ινδικό Ωκεανό, σε αναζήτηση συντρόφου, σύμφωνα με τη σχετική έρευνα θαλάσσιων βιολόγων.

Για πρώτη φορά η συγκεκριμένη φάλαινα είχε φωτογραφηθεί ανάμεσα σε άλλες στα ανοιχτά των νοτιοανατολικών ακτών της Βραζιλίας τον Αύγουστο του 1999 και περισσότερο από δύο χρόνια αργότερα (το Σεπτέμβριο του 2001) η ίδια φωτογραφήθηκε πάλι, κατά τύχη, έξω από την ανατολική ακτή της Μαδαγασκάρης, στον Ινδικό Ωκεανό.

Η ταυτοποίηση ότι επρόκειτο για το ίδιο ζώο έγινε από το χαρακτηριστικό σχήμα της ουράς της και από ένα συγκεκριμένο μοτίβο σημαδιών πάνω της (κάθε μεγάπτερη φάλαινα έχει ιδιαίτερα σημάδια που την κάνουν να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες του είδους της).
απε


Σημαντικά στοιχεία, που δεν αποκλείεται να δώσουν «τροφή» για νέες αποκαλύψεις σε ό,τι αφορά την ιστορία της Θάσου φέρνουν στο φως οι υποβρύχιες φωτογραφίες, που τράβηξαν οι συμμετέχοντες στο διεθνή διαγωνισμό υποβρύχιας φωτογραφίας, που διοργάνωσαν στο νησί το Πανελλήνιο Κέντρο Υποβρύχιας Φωτογραφίας- Έρευνας και Τεχνολογίας (ΠΚΥΦΕΤ).

Ο διεθνής διαγωνισμός ξεκίνησε πέρσι και φέτος, με την ολοκλήρωση του δεύτερου και τελευταίου μέρους του, ο πρόεδρος του ΠΚΥΦΕΤ Γιάννης Σταματιάδης δεν κρύβει την ικανοποίησή του για τα αποτελέσματα της εντυπωσιακής δουλειάς που έγινε, αλλά και για την ποιότητα των φωτογραφιών που τραβήχτηκαν τόσο από το βυθό όσο και από τα χερσαία τμήματα του νησιού.

Όπως είπε ο ίδιος, οι συμμετέχοντες στο διεθνή διαγωνισμό, κατά τη φωτογράφηση του χερσαίου τμήματος του νησιού κι έπειτα από πορεία περίπου μιας ώρας, βορείως του Δημοτικού Διαμερίσματος Πρίνου, στην περιοχή Ληνός, βρέθηκαν μπροστά σε τείχη, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις είναι «κυκλώπεια».

Εξάλλου, εντυπωσιακές είναι και οι φωτογραφίες που τράβηξαν οι αυτοδύτες φωτογράφοι βουτώντας στα νερά της Θάσου και συγκεκριμένα στην περιοχή της Αλυκής, όπου υπάρχουν τα φημισμένα αρχαία μεταλλεία μάρμαρου.
ΑΠΕ
Μιας και το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας μας πέφτει κομματάκι μακριά, θέλουμε ρεμάλια να σας ενημερώσουμε  για έναν κρυμμένο θησαυρό που βρίσκεται πολύ κοντά μας και σίγουρα θα σας εντυπωσιάσει όταν τον επισκεφθείτε. 
Πρόκειται για το Ινστιτούτο Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.
Το Κέντρο Επισκεπτών, στεγασμένο στο κτήριο του τηλεσκοπίου Newall στη Πεντέλη, φροντίζει για τη μετάδοση αστρονομικών γνώσεων στο ευρύ κοινό οργανώνοντας 2 φορές το μήνα ξεναγήσεις στις οποίες μπορούν να συμμετάσχουν έως και 125 άτομα τη φορά. Οι ξεναγήσεις δίνουν την ευκαιρία στο κοινό να λάβει μέρος σε νυχτερινές παρατηρήσεις, να παρακολουθήσουν βίντεο ταινίες με αστρονομικό περιεχόμενο και να έρθουν πιο κοντά με τους μακρινούς φωτεινούς μας φίλους!

Πληροφορίες στο: http://www.astro.noa.gr/iaa_main_gr.htm


Η Λιν και ο Ιαν γεννήθηκαν στη Σκοτία. Σήμερα, όμως, γνωρίζουν πολύ περισσότερα για τα περιπατητικά μονοπάτια της Τήλου, τη χλωρίδα και την πανίδα της, απ’ ό,τι η πλειοψηφία των Ελλήνων. Ζουν εκεί από το 1997, δουλεύοντας ως οδηγοί-ξεναγοί περιπατητών, ενώ έχουν ανακαλύψει ξανά πολλά, παλιά μονοπάτια, χαμένα από δεκαετίες, χάρη σ’ έναν παλιό ιταλικό χάρτη του 1929, που βρήκαν σ’ ένα …σούπερ μάρκετ.
απε


Αγαπούν το νησί και την Ελλάδα, την οποία επισκέπτονταν για διακοπές δύο φορές ετησίως, για αρκετά χρόνια, μέχρι που «κόλλησαν».

«Νιώθουν σαν στο σπίτι τους», όπως λένε, καθώς υποδέχονται τους φθινοπωρινούς τουρίστες στο όμορφο νησάκι της Δωδεκανήσου, όπου ο περιπατητικός τουρισμός βρίσκεται στα φόρτε του τους μήνες Σεπτέμβριο-Οκτώβριο και Απρίλιο-Ιούνιο.

Μαγικά τα μονοπάτια του νησιού, ανοιγμένα χρόνια πριν από βοσκούς και περιπατητές, αλλά και χαμένα από δεκαετίες, καθώς -όταν πέρασαν σε αχρησία- τα σκέπασε η βλάστηση. Χάρη στο αντίγραφο του παλιού ιταλικού χάρτη, που ήταν κολλημένος στον τοίχο του σούπερ μάρκετ, οι δύο τους μπόρεσαν να ανοίξουν ξανά πολλά μονοπάτια (10-15 είναι μόνο τα μεγάλα).

Ο Ιαν, που έχει περπατήσει κάθε γωνιά της Τήλου, τη θεωρεί μοναδική. Όπως λέει, αγαπάει τις πιο «άγριες» γωνιές της. Αλλά αν έπρεπε να ξεχωρίσει κάτι, θα διάλεγε το παλιό βυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, με τον χτισμένο το 1470 ναό, φωλιασμένο ανάμεσα σε πλατάνια, καστανιές και κυπαρίσσια, φυτεμένα το 1800.

Οι επισκέπτες είναι κυρίως Βρετανοί και Σκανδιναβοί, αλλά και Γερμανοί, Βέλγοι και Ολλανδοί και εσχάτως Αμερικανοί.

Επισκέπτονται την Τήλο για περιπατητικό τουρισμό, αλλά και για να θαυμάσουν τα άγρια πουλιά στο περίφημο πάρκο της: στο νησί, χαρακτηρισμένο ως ζώνη ειδικής προστασίας στην Ευρώπη, ζουν -μεταξύ άλλων- πέντε από τα μόλις 1.000 ζευγάρια σπιζαετών της Ευρώπης, αλλά και 600-700 ζεύγη μαυροπετρίτη (από τα 6.000 που μεταναστεύουν).

Όπως εξηγεί ο Ιαν, οι περιπατητές δεν έχουν συγκεκριμένο προφίλ: οι ηλικίες τους είναι από 20 έως 80-85 ετών. «Οι περιπατητές είναι μια διαφορετική ράτσα ανθρώπων, τους ενώνουν πολλά, χωρίς να έχει σημασία το επάγγελμα ή ο τρόπος ζωής», σημειώνει και η Λιν και παρατηρεί ότι, τελευταία ολοένα και περισσότεροι Έλληνες μπαίνουν στο δρόμο του περιπατητικού τουρισμού.

Η Αφρική, αυτή η «ιερή πλανεύτρα», είναι η πρωταγωνίστρια στην έκθεση φωτογραφίας της ακαδημαϊκού, συγγραφέα και πρωτίστως «ταξιδιώτισσας της ζωής», Ελένης Γκίνου, που εγκαινιάζεται την προσεχή Δευτέρα 18 Οκτωβρίου, στις 19:30, στο Κέντρο Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης.

«Η Αφρική μέσα από το φακό της Ελένης Γκίνου και από την εικαστική και μουσική παρέμβαση των φοιτητών του ΑΠΘ», είναι ο τίτλος της έκθεσης, στην οποία παρουσιάζονται φωτογραφίες από διάφορες χώρες της αφρικανικής ηπείρου, κυρίως τραβηγμένες στη Σαχάρα ή σ’ αυτές που είναι κάτω από τον Ισημερινό.

Οι φωτογραφίες αποτελούν «καρπό» των πολλών ατομικών ταξιδιών της Ελένης Γκίνου, από τον Ιούλιο του 1997 έως τον Ιανουάριο του 2004, στην Αφρική.

Την τελετή εγκαινίων θα «ντύσουν» μουσικά, με αφρικανικούς ήχους, φοιτητές του Τμήματος Μουσικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ.

«Η φωτογραφία έχει μια μοναδική δυναμική σε σχέση με τις άλλες μορφές τέχνης. Αυτή αποτελείται από διάφορες πτυχές. Η κυριότερη είναι τι θέλει να δώσει μια φωτογραφία στο φωτογράφο και τι στο θεατή της φωτογραφίας. Για το φωτογράφο, η φωτογραφία αποτελεί μια αναγκαιότητα της συνάντησης του εαυτού του μέσα από τον Άλλο (που φωτογραφίζει). Δηλαδή υπάρχουν δύο παράγοντες, ο φωτογράφος και ο φωτογραφιζόμενος. Αυτό όμως το δίπτυχο μετατρέπεται σε τρίπτυχο σαν να πρόκειται για ένα τρίγωνο που σε αυτό συμμετέχει και ο θεατής της φωτογραφίας. Σε αυτό το σημείο, ο φωτογράφος νιώθει να βρίσκει ολότελα τον εαυτό του όχι μόνο στη φωτογράφισή του Άλλου, αλλά και στη συμμετοχή του θεατή σε αυτή την έκφραση», αναφέρει η Ελένη Γκίνου.

ΑΠΕ

«Σ’ αυτό το μέρος νοιώθεις ότι υπάρχει μία αόρατη δύναμη, που σε ωθεί να πεις την ιστορία», λέει ο σκηνοθέτης Θοδωρής Παπαδουλάκης, που μετέφερε στη μικρή οθόνη το μπεστ σέλερ για το δράμα της Σπιναλόγκας. Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνθηκε και η Αγγλίδα συγγραφέας Βικτόρια Χίσλοπ, που αναβίωσε μέσα από το μυθιστόρημα της «Το νησί» μια στιγματισμένη εποχή, που κανείς δεν ήθελε να θυμάται.


Μετά το 1957, όταν έφυγε και ο τελευταίος ασθενής, ακολούθησαν χρόνια εγκατάλειψης και ερήμωσης στη Σπιναλόγκα, μήπως και σβηστούν από τη συλλογική μνήμη όσα συνέβησαν στις αρχές του 20ου αιώνα στο νησί «των ζωντανών νεκρών», τόπο εξορίας των Χανσενικών (λεπρών). Μέχρι που, καιρό μετά, το ανακάλυψαν ξανά οι τουρίστες…

Όμως, η Σπιναλόγκα δεν ξεκίνησε σαν τόπος εξορίας. Έχει ένδοξες σελίδες η ιστορία της. Οχυρωμένη από την αρχαιότητα, αξιοποιήθηκε από τους Ενετούς στους οποίους οφείλει και το όνομα της Spira Lunga, που σημαίνει «μακρύ αγκάθι». Μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους (1649), η Σπιναλόγκα έμεινε στα χέρια των Ενετών άλλα 65 χρόνια, γεγονός που οφείλεται στην άρτια οχύρωση της.

Όλο αυτό το διάστημα έβρισκαν εκεί καταφύγιο οι επαναστάτες Κρητικοί, γνωστοί ως «Χαΐνηδες», που επειδή δεν άντεξαν τις λεηλασίες και τους σκοτωμούς από τους Τούρκους κατακτητές, ανέβηκαν στο βουνό και άρχισε το αντάρτικο με τις συνεχείς επαναστάσεις έως το 1898 που έφυγε και ο τελευταίος Τούρκος από την Κρήτη.

Κατά την περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής οι κατακτητές δεν πάτησαν το πόδι τους στο νησί, γι αυτό λειτούργησαν εκεί παράνομα ραδιόφωνα, ενώ ο γιατρός διευθυντής του νοσοκομείου Γραμματικάκης αντέγραφε τις ειδήσεις και τις μοίραζε σαν δελτία ειδήσεων.

O χαρακτήρας της Σπιναλόγκας άλλαξε δραματικά, όταν ο ύπατος αρμοστής της Κρητικής Πολιτείας, πρίγκηπας Γεώργιος, αποφάσισε στις 30 Μαϊου του 1903 την ίδρυση «λεπροκομείου» στο νησί αρχικά για τους λεπρούς της Κρήτης, και στη συνέχεια όλης της χώρας. Συνήθως μεταφέρονταν οι πιο «άτακτοι» και «αντιδραστικοί» ασθενείς. Σταδιακά η Σπιναλόγκα λειτούργησε ως «διεθνές λεπροκομείο της Ευρώπης».

Παρότι υπήρχαν γιατρός και νοσηλευτικό προσωπικό οι συνθήκες διαβίωσης στο νησί ήταν άθλιες. Όσοι είχαν δυνάμεις, ασχολούνταν με το ψάρεμα και την καλλιέργεια κηπευτικών. Πολλές φορές στην απελπισία τους δραπέτευαν αναζητώντας κάτι να φάνε στα κοντινά χωριά. Όταν γίνονταν αντιληπτοί κλείνονταν για σωφρονισμό σε φυλακή η οποία βρισκόταν σε βράχο και αργότερα καταργήθηκε ως απάνθρωπη. Πολλοί πέθαναν αβοήθητοι και μέσα σε φρικτούς πόνους, παραμορφωμένοι, τυφλοί, ή ακρωτηριασμένοι από την αρρώστια.

«Πρόκειται για κόλαση που μόνον η φαντασία ενός Δάντη θα μπορούσε να περιγράψει», έγραφε στον Ελευθέριο Βενιζέλο στις 6 Αυγούστου 1925 ο νομάρχης Λασιθίου μετά την επίσκεψή του στη Σπιναλόγκα, προσθέτοντας ότι «ακόμη και ως τάφος είναι ανεπαρκής».

Σημειώνεται ότι κάτοικοι του νησιού, που δεν ήταν ασθενείς, αλλά δεν ήθελαν να αποχωριστούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, τα ακολούθησαν στην εξορία. Ώσπου, το 1948 ανακαλύφθηκε το πρώτο φάρμακο κατά της ασθένειας του Χάνσεν και η Σπιναλόγκα άρχισε να αδειάζει.
απε

Αρέσει σε %d bloggers: