Αρχείο

Monthly Archives: Μαΐου 2015

Είναι τελικά πολλοί οι μήνες ‘’αποχής’’ μου από το blog.   Aντιλαμβάνομαι πως αν και η εποχή τούτη δω, παρέχει τη μεγαλύτερη από ποτέ έμπνευση, το θέμα είναι …ποιος τολμά να εκφραστεί!

Μα, τι τα θες; ούτως ή άλλως, γραπτά υπάρχουν πολλά –κι ‘’εδώ’’ μένουν!  Απόψεις, επίσης ένα σωρό!  Βάθος στο νόημα της εποχής, όμως…;  που θα το ‘βρουμε;  Ποιος θα το δώσει; ποιός έχει τη γνώση, το θάρρος ή και τη γενναιοδωρία για να τα μοιράσει και να τα μοιραστεί;    Μη βιαστείτε να συμπεράνετε! Δεν περιγράφω τον εαυτό μου, γιατί τίποτ’ απ’ αυτά δεν έχω… Αποδεδειγμένα!

‘Ασε που όλο αυτό το καιρό, αραιά και που, ξεκινά το πληκτρολόγιο να δουλεύει, μετά τις δέκα αράδες σταματά απότομα.   Delete όλα …κι αναβολή για κάποια άλλη μέρα και, ίσως, πιο ‘’κατάλληλη’’ ώρα.

Σήμερα –περίεργο!- το πληκτρολόγιο ξεκίνησε περισσότερο αποφασιστικά από άλλες φορές, με γρηγοράδα και βιασύνη.  ‘Εχει να πει πολλά; Μπορεί κι όχι.   Τι να κάνουμε; Δεν μας βγαίνει με 24 μόνο γράμματα αυτό που θέλουμε καμιά φορά να πούμε.  Από την άλλη νευριάζω, αφού γι’ αυτό φτιάχτηκε αυτό το blog. 

Ας καλμάρω… γράφω αυτό που βγαίνει ή επιθυμώ τελικά να βγει – δεν γίνεται με το ζόρι να γράψω αυτό που δεν βγαίνει! Σύμφωνοι; Σύμφωνοι!

Κι ενώ τα κατάφερα και δε χάθηκα στα ψιλά γράμματα, μέσα σε όλη αυτή τη μεθ’ εαυτού συμφωνία, αθετήθηκε ή παράπεσε τελικά ο όρος: ‘’πότε τολμώ να γράψω αυτό που μου βγαίνει… και πότε κοτεύω;”.

Κι αφού ξεπεράστηκαν οι σχεδόν δέκα αράδες απολογίας του ως άνω ‘έξω καρδιά’-μονολόγου, ξεκινώ δυναμικά τη σκέψη μου, δηλώνοντας αποφασιστικά πως πρόκειται άμεσα να διαβάσω Ελύτη.  Ναι! μετά από πολλά χρόνια θα διαβάσω ξανά Ελύτη. Ποτέ δεν τον μελέτησα -ούτε και τώρα θα το κάνω! Απλά θα διαβάσω.

Θεωρώ πως η εποχή το απαιτεί.  Μια εποχή αβέβαιη στα τώρα και αύριο.  Μα πιο πολύ ασταθής για την ίδια της την ύπαρξη.  Προχωρά και παραντουράει γιατί είναι εκούσια τυφλή και κουφή -ούτε βλέπει, ούτε ακούει!

Καλειδοσκοπικοί χρόνοι, που όλοι μαζί ανακατεύονται και φτιάχνουν χρώματα, σχέδια, καρικατούρες. Στους ασύμμετρους, παραμορφωτικούς καθρέφτες τους, βλέπουμε όλα τα πλασματικά, αλλά κι όλα τα άτακτα και τερατώδη, ενώ η στρόγγυλη φορά τους μας επιστρέφει ξανά και ξανά στην ίδια αφετηρία.

Ποτέ μη φτάσουμε, αλλά ούτε να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε από νέα αφετηρία. … να τρέχει ο χρόνος τόσο γρήγορα στον μικρό μας κύκλο και να πνιγόμαστε από θάνατο.  Κι όχι τίποτ’ άλλο, αλλά όσο ‘’ο μίτος του θανάτου’’ μικραίνει, τόσο ‘’οι χαρές μιάνει τα σπλάχνα των τεράτων’’.

 «…που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!» τι δε καταλαβαίνεις;   Είναι σα να κλαίει ο Καζαντζίδης για το ανολοκλήρωτο και το απελπιστικά ανεπαρκές : «…ποιος θα μου δώσει δύναμη τον κόσμο αυτό ν’ αλλάξω, να φτιάξω όμορφες καρδιές μεγάλες και πονετικές τις σκάρτες να πετάξω; Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε, και να φτιάξω μια καινούργια κοινωνία άλληνε….»

Tο ‘ανεπαρκές’, το ‘ασήμαντο’ και το ‘ελάχιστο’ δίνουν πλέον ζωτική δύναμη και εκφράζουν κοινή αντίληψη.  Λέω υπερβολές;  Το πιστεύω!  Τι κάνω; Τίποτα!  Γιατί συνήθισα να αποδέχομαι παθητικά πλέον παρηκμασμένες αισθητικές, οι οποίες σερβίρονται σε ιλουστρασιόν περιτυλίγματα απ’ όλες τις πλευρές της ζωής.  Πολιτική, θες;  πολιτιστική, θες; οικογενειακή, θες; επαγγελματική θες;  Tι θες;  Oλα τα ‘χω!

Εθίστηκα, επιπλέον και στη συλλογική αδιαφορία …κι ήρθα και στάνιαρα!  Πολύ ευάλωτη έγινα –απ’ την ανάποδη, όμως.  Για άμυνα; ούτε λόγος!  Για επίθεση; τι ‘ναι αυτό!

Η κάθε λογής χρεοκοπία, με πρώτη απ’ όλες την ηθική χρεοκοπία, με έχει αναγκάσει να σηκώνω τα χέρια ψηλά και φουκαράς καθώς είμαι κι ανήμπορος να αναφωνώ:  «Oδηγέ των ακτίνων και των κοιτώνων Μάγε Αγύρτη που γνωρίζεις το μέλλον μίλησέ μου».   Ναι! τσακίστηκε κάθε άμυνα – ‘’ραντίστηκε’’ κάθε λογική.

Κι όσο προχωρά αυτό το κείμενο και οι αράδες πληθαίνουν σκέφτομαι πόσους ανθρώπους έχει ξεσηκώσει αυτός ο ποιητής.  Τελικά όσοι διαβάζουν Ελύτη δεν τον απαγγέλλουν. ‘Οσοι τον ακούν μελοποιημένο δεν τον τραγουδούν.  Μάχονται!  …μόνο ΜΑΧΟΝΤΑΙ!

Σε προδιαθέτει για …μάχη!  ΝΥΝ και ΑΕΙ!  ‘Αλλοι πάλι ήδη …εμάχησαν (ή “αίμα-χυσαν” –ταιριάζει, ε;)

«Ένα το χελιδόνι κι η ‘Ανοιξη ακριβή, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή…»   (δικό σας!)

 ώπα…! και «ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ!»

Κλαίρη Χατζηγιάννη

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: